"Niania w Nowym Jorku" Nicola Kraus & Emma McLaughlin

Tytuł: „Niania w Nowym Jorku”

Tytuł oryginału: ‘The Nanny Diaries.’
Autor: Nicola Kraus & Emma McLaughlin
Rok wydania: 2002, w Polsce 2003
Wydawnictwo: Znak
Liczba stron: 334
Cena: około 30 zł
Moja ocena: 4

Opis:

„Niania w Nowym Jorku to historia dwudziestokilkuletniej Nanny, która jako opiekunka czteroletniego chłopca staje się świadkiem rodzinnego piekiełka skrywanego za pozorami normalności.

Młode autorki, wcześniej pracujące jako zawodowe nianie, z drapieżną ironią ukazały współczesny model rodziny, wynaturzony przez wszechobecny kult konsumpcjonizmu: pozbawioną uczuć matkę, nieobecnego i zajętego romansami w pracy ojca i dziecka tęskniącego za miłością i czułością rodziców.

Niania w Nowym Jorku to opowieść pełna ciętego humoru, a przy tym wzruszająca i na wskroś prawdziwa. To z jednej strony wariacko śmieszny opis licznych perypetii, a z drugiej- gorzka satyra na styl życia, w którym wszystko ma większą wartość niż uczucia najbliższych.”

„Nianię w Nowym Jorku” znalazłam w bibliotece na najniższej półce pod „Literaturą angielską”. Za pierwszym razem ją odłożyłam, za drugim porwałam ze sobą zachęcona okładką, która przypadła mi do gustu. Po opisie z tyłu okładki nastawiłam się na coś innego, może nawet porządną, wielowarstwową opowieść o dysfunkcyjnej rodzinie. Znalazłam lekką, przyjemną lekturę, choć z kilkoma brakami.

Książka nie była specjalnie wciągająca, choć uważam, że „przyciągała”. Przebrnęłam przez nią raczej beznamiętnie, choć zdarzały się momenty stresujące czy rozczulające, ale było ich mało. Przez „Nianię w Nowym Jorku” raczej przepłynęłam jak przez wodę pełną smoły, która mnie opóźniała i wprawiała w otępienie.  Niektóre momenty były trochę nudne, ale nie zniechęciło mnie to skończenia lektury.

Nicolę Kraus i Emmę McLauglin wyróżnia łatwy i przyjemny styl, co jest dużym atutem ich dzieła. Nie jest on jednak wolny od potknięć.  W „Niani w Nowym Jorku” zawarto wiele anegdot, choć niektóre z nich w ogóle mnie nie bawiły. Na początku humor w tej książce wydał mi się ostentacyjny poprzez wulgaryzmy, które z założenia autorek miały śmieszyć. Niestety, nie udało się. Przekleństwa potrafią być śmieszne, ale tylko wtedy, kiedy są użyte „ze smakiem”. Jeszcze jedną skazą w sposobie pisania są ciągłe nazwy a przykład projektantów mody, aktorów, sklepów, a także ciągłe porównania do postaci z bajek i filmów.

Główna bohaterka i jej podopieczny wzbudzili moją sympatię, natomiast pracodawcy Nanny nie, zgodnie z założeniem pisarek. Mimo, że „Niania w Nowym Jorku” nie wywoływała we mnie huraganu uczuć, to zachowania rodziców Grovera niesamowicie mnie irytowały i uruchamiały pokłady współczucia dla chłopca oraz jego opiekunki.

Nie wiem, czy sięgnę po drugą część, noszącą tytuł „Powrót Niani”. To się okaże, jak na razie mam ciekawsze książki do czytania. Ale film na podstawie książki, którą zrecenzowałam obejrzę na pewno!